دوستای من بهترين دوستای دنیا هستن. زندگی کردن برام بدون دوستام اصلاً قابل تصور نيست. حتی توی آينده های دورم هم هميشه وجود دوستامو کنارم حس میکنم. n ساله با هم دوستیم و به قول شاعر "بزرگ شديم کنار هم دوستای خوب برای هم..." ( بقيه شعر بی ربطه)

منظورم از دوستام نويسنده های اين بلاگ به علاوه يه چند نفر ديگه هستن.

موضوع خوشمزه ای که خيلی وقتها به فکر وادار میکنه منو (ربطی به مغز نداره به قول بابک) تفاهم شدیدیه که من با همه دوستام در همه زمینه ها دارم.

واقعاً اين همه شباهت بين يه آدم و دوستاش نظير نداره. ذيلاً به برخی از اونها ميخوام اشاره کنم.

۱- تقريباً همه دوستام رشته های فنی مهندسی خوندن من علوم انسانی.

۲- همه دوستام طرفدار آبی هستن من تمايلات قرمز دارم.

۳- همه دوستام عشق بارسا هستن و از رئال متنفرن من رئاليم.

۴- دوستامو ول کنی میتونن ۱۸ ماه بدون وقفه ورق بازی کنن ولی من از ۱۰ دقيقه ش هم حوصله م سر میره.

۵- دوستام ديوونه بازی های کامپيوتری هستن و وقتی یه بازی گيرشون بياد تا نزديکان اون بازی رو به خونه بخت نفرستن ول کن نيستن ولی من هيچوقت تو زندگيم با بازیای کامپيوتری حال نکردم. (به استثنای يکی دو مورد خاص)

۶- همه دوستام توی حليم شکر میریزن ولی من از تصورشم حالم بد میشه و  افتخار میکنم جز نمک به حليمم چيزی نزده م.

۷- دوستام همه شون بانک سامان حساب دارن من بانک پارسيان (چقدر هم حسابای پر و پيمونی داريم... ماشاالله)

...

اينا مشتی از خروار بود تازه... کلاً داشتن تفاهم به نظرم تو هر رابطه ای خيلی مهمه. 

ببخشيد اين پستم اينقدر خودمحورانه از آب دراومد.

چاکريم