کيفر

در اينجا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب

و در هر نقب چندين حجره

 در هر حجره چندين مرد در زنجير

از اين زنجيريان يک تن زنش را در تب تاريک بهتاني به

ضرب دشنه اي کشته است.

از مردان يکي راه بر مرد ربا خواري بسته است.

يکي در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را بر سر برزن

به خون نان فروش سخت دندان گرد آغشته است.

يکي در خلوت يک روز باران ريز ز ديواري به روي بامي جسته است.

کساني نيمه شب در گورهاي تازه دندان طلاي مردگان را مي شکستند.

من اما،

من اما، در شبي تاريک و طوفاني کسي را نکشته ام،

من اما راه بر مرد ربا خواري نبسته ام،

من اما ز ديوار کوتاهي بروي بامي نجسته ام.

در اينجا چار زندان است به هر زندان دو چندان نقب،

در اين زنجيريان هستند مرداني که مردار زنان را دوست مي دارند،

در اين زتدانيان هستند مرداني

که در رويايشان هر شب زني از وحشت مرگ از جگر بر مي کشد فرياد.

من اما در زنان چيزي نمي يابم گر آن همزاد را روزي نيابم ناگهان خاموش،

من اما در دل کهسار روياهاي خود جز آهنگ صبور اين علف هاي بياباني که

مي رويند و مي پوسند و مي ريزند و  مي خشکند و با چيزي ندارم گوش،

مرا گر خود نبود اين بند شايد،

بامدادي همچون يادي دور و لغزان مي گذشتم از فراز خاک پست.

جرم اين است،

جرم اين است......