پسر خانواده­­ای شدم که بیا و ببین، در جوار خانواده دید و بازدیدی می­رم که نگو، راستشو بگم همچین بدم نیست. به قول قدما: Have a Way*.

راستی: سفارش هر نوع روبوسی و چاق سلامتی پذیرفته می­شود. خبره­ای شدیم واسه خودمون.

و اما این داستان آرزو و اجابت دعوت بابک:

 در نهایت خرسندی، مسرت، شادمانی، خوش­خلقی و ماچ به دلیل درخواست آرزو کردن که خوبیش نسبت به اعتراف کردن جای هیچ بحث و حرفی نداره، از لیست بلند بالای آرزوهام (کلمن من تو زندگیم بیش­تر از همه چی آرزو دارم.) 5 آرزوی زیر اعلام می­شود:

آرزوی شماره 1: شاهد کاهش سریع کالیبر در شخص شخیص خودم باشم، طوری که  دفاع از پروژه و فارغ­التحصیلی چیزی بیش­تر از "خواب دیدی، خیر باشه" باشه.

(نظرم عوض شد، من تو زندگیم فقط آرزو دارم)

آرزوی شماره 2: خدا یه عقلی به اینا بده، یه پولی به من.

تبصره: اگه یه عقلی به اینا نداد هم قبوله.

آرزوی شماره 3: "سال 1386- سال بلوا" به خیر بگذره.

آرزوی شماره 4: سال بعد برعکس سال قبل، به بعضی از کارام برسم.

توضیح: در سال 1385 یه جورایی هیچ­کاری انجام ندادم.

آرزوی شماره 5: پول­های حاصله از آرزوی شماره 2 بعد از خریدن خونه، ماشین و چیزای دیگه که دلش می­خواد، تموم نشه.

توضیح ضرروری: دلم می­خواد سال گذشته رو از تو تقویم زندگیم هر طور که شده (مثل استفاده از پانچ) حذف کنم.

از بچه­های طبقه چهار (غیر از خودم و بابک)، مهدی، پگاه، موژان و فرهاد خان این کاره هم دعوت می­کنم آرزو بنمایند.

*: راه داره.